contact: tessadeswart(at)hotmail.com


bij de Noordzee

bij de Noordzee

agenda

November 2017 residentie Casarte- El Hierro

April 2018 residentie Vincent van Gogh Huis- Zundert
Geen berichten.
Geen berichten.

Juryrapport bij nominatie FamilieKamerKunstprijs door Meta Knol:

Als je onversneden passie wil, dan moet je bij Tessa de Swart (1984) zijn. Bij haar geen rem op de expressie. Door haar eigen emoties schaamteloos te etaleren, appelleert ze aan onze eigen schaamte. Wie haar werk bekijkt kan enige gene niet onderdrukken. Alles schreeuwt onvermogen. De behoefte aan geborgenheid is groot, maar deze wordt niet ingelost. ‘Hou me vast’, ‘verneem me mee’, ‘bevrij me’, ‘drink me’, ‘vertrouw me’ is in haar werk te lezen. Alle sluizen staan open. Tessa de Swart krast haar kreten op het papier, kalkt haar verlangens op bruggen en straten, schrijft als een dolle van zich af, overdrijft, overschrijft zichzelf, cijfert zich weg, dringt zich op. De verleiding, het hart, de zee, het lijf, de pijn, de hoop, het komt allemaal voorbij. Maar je voelt dat het een hopeloze zaak is, en dat maakt dit werk ook zo schrijnend. Gelukkig is haar wanhoop van een ontroerende eerlijkheid en van een naïviteit die soms ook wel enige ironie doet vermoeden. Hoewel zij beeldende kunst maakt, lijkt tekst de belangrijkste geleider te zijn van haar emoties. Je kunt gemakkelijk afhaken op deze vorm van ongebreideldheid, maar laten we vooral niet vergeten dat zij een passie openbaart die in veel, zo niet ieder, van ons aanwezig is, en die wij over het algemeen weten te bedekken met een fraai laagje uiterlijke beheersing. Het werk van Tessa de Swart is daarmee ook een herkenbare ode aan het menselijk defect. door Meta Knol (directrice museum De Lakenhal)

naar Varik

naar Varik

goudgeverfde fiets

goudgeverfde fiets

brief aan Erwin Krol

brief aan Erwin Krol

opening

opening

landkaart voor fietstocht

landkaart voor fietstocht

in de warre takken

Waarom moeten de dingen zoals we denken dat ze moeten? Zo moeten ze juist niet. Dit is een tekening van de zogenoemde "natuur" Van een dorre struik en in de warre takken. Ik heb al gemerkt dat het heel moeilijk is om het stille wezen van de in de warre takken te tekenen. Maar. Maar.

riet

riet
Ik zei, je hoort me niet
Jawel, zei jij
Je keek omhoog en zei, het regent zo
Ik denk aan wuivend riet
En hoe een dode tak
En aan voorbij
Verdriet

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016

mijn theater op de Parade 2016